Denkwijze

Mensen vinden het moeilijk hun lijden los te laten. Uit angst voor het onbekende geven ze de voorkeur aan bekend lijden.
- Thich Nhat Hahn -

Het begin

Wanneer we als baby ter wereld komen, kennen we geen regels en ervaren alles in het hier en nu. We weten precies wat goed voor ons is. Dus wanneer we behoefte hebben aan warmte, troost, eten, drinken, liefde en aandacht uiten we dit ongeremd en zonder schaamte op de enige manier die ons tot de beschikking staat, door middel van gehuil en gebrul.

Wanneer in al onze behoeften voorzien is, zijn we intens gelukkig.

Echter, wanneer onze opvoeders niet (direct) in onze behoefte voorzien, ontwikkelen we angst. Angst dat we worden vergeten, dat we in de steek worden gelaten. Hierdoor gaan we onbewust geloven dat we niet gehoord worden, hoe hard we ook huilen. Of we gaan geloven dat we het niet waard zijn om voor gezorgd te worden, van gehouden te worden en aandacht te krijgen.

Naarmate we wat ouder worden gaan we de wereld ontdekken. Nu moeten we ons gaan leren gedragen zoals onze opvoeders denken dat de buitenwereld dat verwacht, volgens hun wereldbeeld, hun werkelijkheid. Er worden ons talloze regeltjes opgelegd over wat wel en wat niet mag, wat wel en wat niet hoort. De impuls om behoeften onmiddellijk te uiten is echter nog steeds aanwezig. Dit veroorzaakt gedrag dat niet altijd binnen die regeltjes past. Denk aan de driftbui van een kind dat zijn zin niet krijgt of waarbij iets niet direct lukt. Onze opvoeders ervaren dit gedrag als onwenselijk. Ze corrigeren, negeren of straffen ons. Hierdoor gaan we onbewust geloven dat er niet onvoorwaardelijk van ons gehouden wordt of dat het fout is onze gevoelens te uiten.

Ontstaan van ineffectief gedrag, vervelende gevoelens en negatieve gedachten

Al deze onbewuste gedachten en gevoelens zijn zeer beangstigend en heel pijnlijk voor een klein kind. Immers, als er niet voor ons gezorgd wordt, gaan we dood. Het gaat hier dan ook om doodsangst en de pijn die daarmee gepaard gaat is ondragelijk.

Daarom stoppen we deze gedachten, angst en pijn weg.

We kiezen voor gedrag wat wel een positieve reactie van onze opvoeders tot gevolg heeft en distantiëren ons van gedrag dat zij als onwenselijk ervaren. We zetten het in de schaduw, zoals C.G. Jung dat noemde. We negeren daarmee echter bepaalde behoeften die we hebben en verliezen steeds meer het contact met ons innerlijke weten, wat ons vertelt wat goed voor ons is.

Eenmaal volwassen zijn we volledig geïdentificeerd met onze aangeleerde gedachten en gevoelens en ervaren we het gekozen gedrag als goed en het schaduwgedrag als negatief. Dat levert immers op dat we worden gestraft of genegeerd. We worden op deze manier zeer bekwaam in het onderdrukken en negeren van behoeften, gevoelens en pijn en raken daarmee volledig uit contact met ons innerlijke weten, onze innerlijke krachtbron.

Wanneer iets in het hier-en-nu ons onbewust doet denken aan een soortgelijke situatie in het verleden gebeuren er verschillende dingen.

• We reageren volledig automatisch met het aangeleerde gedrag. De situatie lijkt wel op die van vroeger, zelf zijn we uiteraard wel veranderd, volwassen geworden. Daarom is niet al het gedrag meer effectief voor de huidige situatie en kunnen we er problemen van gaan ondervinden.
  
• De onbewuste herinnering kan de opgeslagen oude pijn weer oproepen. We koppelen onbewust de oude pijn aan de huidige ervaring. Deze pijn kan zich zowel emotioneel als lichamelijk uiten en is een signaal dat wij er aandacht aan zouden moeten schenken. Het geeft aan dat het tijd is dat wij weer gaan luisteren naar onze behoeften en gevoelens, naar ons innerlijke weten.

Maar omdat de pijn vroeger ondragelijk was, voelt dat nu ook zo en i.p.v. de pijn aan te gaan, doen we er van alles aan om deze te ontwijken. Het negeren en onderdrukken van behoeften, gevoelens en pijn creëert energieblokkades in ons lijf waardoor onze energie niet meer vrij kan stromen. Ook het ontwijkende gedrag kost veel energie en verwijdert ons juist steeds verder van het innerlijke weten.

Onder de pijn ligt onze pure kern, ons innerlijke weten, onze kracht, onze energie.

Omdat de pijn een signaal is, blijft hij terugkomen en wordt steeds erger, net zolang tot we er aandacht aan schenken. Zolang we de pijn blijven onderdrukken, wordt ons ontwijkende gedrag steeds sterker. We krijgen er dan ook steeds meer last van in het dagelijks leven.

Goed nieuws

Het goede nieuws is dat we nu we volwassen zijn en voor ons zelf kunnen zorgen! We zijn niet meer afhankelijk van opvoeders. Of we nu last hebben van ons gedrag, gedachten, angst, emotionele of fysieke pijn, we kennen de oorzaak op onbewust niveau. We dragen de antwoorden in ons!

Door het onbewuste bewust te maken, kunnen we er anders mee leren omgaan. Oud gedrag kan worden afgeleerd en nieuw gedrag kan worden aangeleerd. Gedachten kunnen worden omgevormd. Impulsen en behoeften kunnen worden geuit en door onszelf worden vervuld. De pijn kan worden toegelaten en vervolgens los gelaten. We gaan daar niet dood aan!

Uiteindelijk kan stap voor stap weer contact worden gemaakt met ons innerlijke weten, onze pure kern. Daar ligt ons echte geluk!